Save the whales! Iedereen die de 80’s bewust heeft meegemaakt kent de leuze nog wel en herinnert zich nog wel de beelden van Greenpeace, hoe ze met hun Rainbow Warrior de walvissenjacht tegen probeerden te houden. Van de Humpback whales waren in de slechtste tijden slechts 150 ex. over. Maar sinds het verbod op de walvissenjacht zijn ze er als soort terug doorgekomen en nu zijn ze met zo’n 2000. Elk jaar tussen juli en november kan je ze langs de kust van Australie bewonderen. Dit zijn wij dus ook gaan doen door een half dagje mee te gaan whalewatchen met de tasman venturer. Ik had er eigenlijk geen hoge verwachtingen van, want in oktober zijn de meesten vast al weg, dacht ik, maar na 2uur ‘t water af te speuren zagen we ze ineens. In 1 woord: Subliem! Een moeder  met haar kalfje zwom voor ons uit. Af en toe maakten ze zo van die sprongen waarbij ze half uit het water komen en zich terug laten vallen, zoals je wel eens ziet op NGC. Prachtige majestueuze beesten zijn het. Natuurlijk bleef het niet bij die ene sighting. Ik werd er helemaal emotioneel van toen ik ze voor het eerst zag! Waarom ze in Hervey bay vertoeven is lang een raadsel geweest omdat ze geacht worden in een ruk door te migreren naar de zuidpool. Na wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat ze daar simpelweg hetzelfde doen als ons: Vakantie nemen. Trouwens na Hervey bay moet ‘t jonge kalf nog 6 weken aan 1 stuk door zwemmen richting zuidpool. Wist je dat ze wel 600 liter melk per dag drinken? En omdat het nogal moeilijk zogen is in het water word de melk door mama-walvis onder hoge druk in de mond van het kalf gespoten. Vergelijkbaar met de druk van een brandweerslang. Van stuwing gesproken! Het is ook geen gewone melk. Met een vetgehalte van meer dan 70% lijkt het voor ons meer op tandpasta dan op melk. En als ze je dan op het einde van de rit vertellen dat de japanners sinds kort terug 4 van die prachtbeesten per jaar mogen doden en volgend jaar 40, nou…. daar zakt je broek toch wel vanaf! Waarom iemand zoiets moois zou willen harpoeneren voor een beetje sushi? Er is trouwens gebleken dat 80% van de japanners tegen de walvisvaart is en dat maar 4% het regelmatig eet. Dus het is gewoon een klein groepje gierige mensen die dit nog laat gebeuren. Erg toch? Spijtig genoeg heb ik geen foto’s van de walvissen. Ze waren zo snel boven en onder water dat je ze enkel kon filmen. Die krijgen jullie wel te zien als ik thuis ben.

Sorry voor de late entry… het duurde eventjes voor we weer eens de kans hadden om te internetten. We logeren hier in het Beachfront Tourist Park Scarness. Beachfront dus trapje af en je staat op het strand. Helaas is er aan de andere kant een drukke weg. Alsof dat nog niet lawaaihinder genoeg geeft, zitten hier 100den en 100den papegaaien die menen dat ze een oorverdovend concert moeten geven bij zonsop- en zonsondergang. Wat een herrie maken die! Daar is dat getierelier van onze muskes thuis niks tegen.

Vandaag was het een drukke dag. Om 6u op want we hadden een one-daytour geboekt naar Faser Island(werelderfgoed). ‘t Was dat of zelf rijden met de 4WD(want het is 4WD only op het eiland) en dat vonden we te riskant. Trouwens op de ferrie stonden zo van die selfdrive mannen en eerlijk gezegd, de meesten kwamen nogal amateuristisch over. Daarna volgende een rit holderdebolder door ‘t mulle zand naar Lake Narribeen, een van de vele meren op het eiland. Normaal vind ik dat gesjokkel best fun maar amai, zwanger zijnde had ik er al haast spijt van dat we deze tour geboekt hadden. Twee rijen voor ons zat een vrouw met 3 kinderen en zo te schatten 5,5 maand zwanger en die zat daar doodkal, terwijl ik nie wist hoe gaan zitten om de schokken wat te dempen. Na lake Naaribeen kregen we een buffet lunch en daarna ging het verder naar 70-mile beach. Jongens, dat was nu eens echt fantastisch! Strand zo ver het oog reikt. En je mocht er gewoon met de 4WD op rijden. Om de wegpiraten en snelheidsduivels aan banden te leggen hebben ze dit strand zelfs gepromoveerd tot officiele highway. Toen ik de 4WD’s zag sjeezen tegen 100km/u, had ik toch effe spijt dat we niet selfdrive gedaan hebben, maar ja, je kan niet alles hebben en onze gids, Wazza, gaf trouwens een prima uitleg die ik anders gemist zou hebben. Hoogtepunt van deze trip was toen ze ons aanboden om met een vliegtuigje over Fraser te vliegen. Wilden we natuurlijk doen, want voor die prijs mag je elders in Australie nog belange na de lucht niet in. Maar natuurlijk, bij ons in de buurt zat zo’n groepje Engelse gepensioneerden(echte pommies) die meteen als eerste moesten want zij hadden eerst geroepen. Je kent het soort wel. Mr. en Mevr. Gepensioneerd met een air van:”Wij zijn ouder en veel verstandiger dus wij mogen alles en hebben overal voorrang”. Het type dat je bijna van de bus zou duwen als je niet snel genoeg vooruit gaat maar zelf de boel continu zit op te houden. (Caroline, jij had alang uit uwe slof geschoten)

Ok, goed dus wij gingen in het volgende vliegtuigje met 2 alleraardigste hollandse meisjes. Uniek! Opstijgen en landen vanop het strand, prachtige landschappen, we hebben zelfs ‘n walvis en haar kalfje gezien! (en die Engelse hadden die niet gezien, lekker puh! ). Zeker de 60$ waard. Het rare was dat ik in zo’n piepklein vliegtuigje van 8personen minder schrik had dan in een Boeing 747. Gewoon omdat ik de piloot kan zien zitten. Raar hee.

Dan het dingo verhaal. Volgens onze gids hebben de aboriginals deze wilde honden op het eiland gebracht. In een natuurlijke voedselketen kan het eiland er zo’n 120 in stand houden. Maar toen kwamen de Engelsen natuurlijk. Eerste de houthakkers met hun brumbies(paarden), want op Fraser is eerste kwaliteitshout te vinden. Het aantal honden steeg tot 200. De houthakkers gaven hen nl. hun voedselafval te eten en de honden lustten ook brumbies. Het werd helemaal erg toen de resorts kwamen. Omdat de eigenaars zich de kost wilden besparen om hun afval naar het vasteland te transporteren, installeerden ze “feeding stations” op het eiland en gaven de afval aan de Dingo’s. Hun aantal steeg tot 500. Jagen deden ze niet meer, ze leerden hun pups op welke uren ze naar welke plek moesten gaan om gevoederd te worden en de Dingo’s werden zo goed als tam. En toen kwam Unesco. Die verklaarden het hele eiland werelderfgoed maar…. een van de policies was dat men de inheemse dieren niet mocht  voederen. Dus de honden verloren hun voedselbron praktisch van de ene dag op de andere. Dat vonden ze niet zo leuk natuurlijk. Hun aantal slonk terug omdat er simpelweg niet genoeg voedsel in de natuur te vinden was en vele dingo’s stierven van de honger. Wat ze wel onthielden was dat er in de buurt van mensen eten te vinden was en ze werden dan ook een plaag voor toeristen. Dramatiek ten top 5 jaar geleden toen een klein jongetje is gedood door ‘n troep dingo’s. Na dit voorval zijn er een 40-tal dingo’s afgeschoten. De ouders van het kindje werd een gedenkplaat aangeboden maar ze weigerden en pleitten in plaats daarvan voor meer begrip voor de natuur en het wildlife. Sindsdien zijn er rond zowat alle resorts en campings dingofences te vinden en overal hangen waarschuwingsborden dat je op je kleine kinderen moet letten. Wazza vertelde ons dat, wanneer zich nog eens zo’n voorval zou voordoen, de dingo’s op het eiland zeker allemaal vernietigd zullen worden. Beetje triestig verhaal hee, maar om af te sluiten nog een waargebeurd Fraser verhaal. (In het engels want dat is grappiger).

Back in the day of the woodindustry on Fraser, when you got bitten by a spider or a snake, there was no antidote and you’d, without a doubt, cut your finger or toe off in order to stay alive. Two mates who slept in the same tent one night and one of them woke up at night and went outside to relieve himself. Then he got bitten in his privates and he saw a funnelwebspider crawling away. His mate, wondering what the commotion was all about, went outside, took one look at the guy and said:”Hold on mate, I’ll get the axe”. Hearing that, the other guy past out. After a while he woke up and saw that he was wrapped up in bandages from the waist down. Panicked he looked at his friend who said:” Don’t worry mate, everything is still there. I just couldn’t resist”.

Geweldige dag gehad. Alleen jammer dat we geen 2 of 3 dagen konden blijven want 1dag was echt veel te kort.

Sorry als de foto’s niet altijd je dat zijn maar ik heb geen tijd om de meest flaterende eruit te zoeken…

Prima campplek met propere toiletten en douches zonder de gebruikelijke salamanders en kikkers die je er vaak ’s nachts vindt. De general store van het dorpje deed me denken aan die winkel van de Olsons in Little house on the Prairie. Heel charmant. In de Caves zelf kan je een begeleide wandeling maken of een avontuurlijke speleologische tocht doen. Zag er wel interessant uit maar gezien mijn gezegende toestand heb ik toch maar gepast en gekozen voor de wandeling. Die trouwens ook sjiek was. Oh ja… blijkbaar kan je echt overal in het huwelijksbootje stappen want ook hier kon je trouwen in een van de grotten, Cathedral Cave.
Btw… Capricorn Caves omdat we aan de Capricorn Coast zaten. In de buurt van de kreeftskeerkring(zie links)

De trouwkapel… foto’s van onszelf hand in hand of kusje kusje op the beach tussen de palmbomen…dat wou ik jullie echt niet aandoen. Meer foto’s van daydream island vind je op hun website. (zie links)

Ok,ok noem ons maar watjes maar na ons camping-avontuur vonden we dat we een verzetje verdient hadden. Dus in Airlie Beach hebben we voor 2 nachten een 4* resort geboekt op Daydream Island, een van de Whitsunday Islands. Wie herinnert zich nog The Love Boat? Want daar viel het mee te vergelijken. Ik verwachtte elk moment Isaac, de barman of dien doktor met zijn brilleke en zijn kniekousen om de hoek te zien komen. Onze kamer lag aan de noordkant van het eiland. Als je naar de zuidkant wou kon je, als je te lui was om te lopen, je laten rijden in zo’n golfkarretje. Er waren zwembaden en restaurants, bars, outdoorcinema, etc… We wilden nogmaals een poging wagen om naar het Great Barrier Reef te gaan maar helaas… al sinds Cairns zijn de winden te straf om er echt van te kunnen genieten, dus weer niks. Al maar goe dat we al 3x naar het Rif geweest zijn anders zou ik zwaar teleurgesteld zijn. Dus wat doe je dan op zo’n resort? Niet bijster veel als ik eerlijk moet zijn. ‘t regende buiten dus zwemmen was er al niet bij. Binnen werden er wel activiteiten georganiseerd zoals bingo, indoor bowls, scavenger hunt… maar wij zijn niet zo’n meedoeners. Dus hebben we wat rondgehangen in de lounge, de was gedaan… Oh ja, je kon er ook trouwen en toevallig was er toch wel een trouwerij die dag zeker. Dat was ook de moeite om in de gaten te houden. De bruid die met haar jurk af en aan sleurde, bruidsjonkers en bruidsmeisjes die halfdronken rondliepen met een fleske bier…(weliswaar geen kinderen maar volwassen mensen). Het hele gedoe ging door in de kapel en op een strandje, Lovers Cove, dus die waren off limits die dag voor de andere gasten. Nou… ze mogen het hebben in de regen op het strand. De foto’s zullen navenant zijn. Een verzopen bruid en bezopen bruidegom! Ben blij dat mijn favorieten Ine en Birger in de finale zitten van Wit Down Under. aub niet zeggen wie er gewonnen heeft. Wil ik zelf zien op video….

Ditmaal meer geluk in Bowling Green Bay National Park hebben we een campground gevonden nabij alligator Creek. Geen alligators te zien gelukkig, enkel kangoeroes en Belgische kalkoenen(zo gedoopt door Pa Van Dingenen omdat ze zwart zijn met een gele nek en rode kop). Alleen waren we zeker niet. Zo te zien was dit een zondagmnamiddag-hangout voor de locals. Denk dat er zo’n tent of 10 stond. Al vielen we wel op met ons crappy 40$ tentje tussen al de grote family-size tenten. Zelfs het Hollandse koppel uit Amsterdam was beter equiped dan wij. Eten maken lukte aardig. Bedankt nog Caroline, om te denken aan bakpapier voor op de BBQ want ze zager er niet uit! Nadeel van outdoor-camping hier. Na 6u zie je geen flikker meer dus zit er niet anders op dan in je tent te kruipen. Voordeel: Er zit niets anders op dan in je tent te kruipen!
Foto’s volgen nog (niet van dat Voordeel, hihi) want deze internet verbinding is f###ing traag!

Bedankt hoor, Sonja… dat je mijn ‘….-capaciteiten” zo hoog inschat dat ik kan … en foto’s nemen tegelijk!

Anyway, Townsville. Niet veel over te zeggen eigenlijk. Highly overrated in de lonely planet gids. Meer een happy family stad dan iets voor mensen onderweg zoals wij. We hadden eigenlijk graag naar “Maggie” (zo noemen ze Magnetic Island) gegaan maar gezien onze vooruitgang hebben we toch maar besloten om slechts 1 dag in Townsville te blijven. Zijn naar het Reef HQ geweest en het tropical museum. Dat laatste was wel de moeite eigenlijk. Tentoonstelling over de Australische Robin Hood, Ned Kelly, en een expositie over de Pandora. Een schip dat gezonken is ten tijde van Captain Cook.