Eindelijk waren we in Canberra. Na 14 dagen uit je koffer leven, deed het eens goed om uit te pakken. En om familie terug te zien natuurlijk. Hanne en Nell (de 2 dochters van Caroline) waren zo lief om hun kamer aan ons af te staan tijdens ons verblijf. Dus sliepen we ’s avonds in aparte bedden met daarop donsdekens met prinsessenlakens van Disney. Gert was er helemaal weg van! Hij kon niet wachten om eronder te kruipen!

’s morgens zijn we dan Hanne en Nell naar school gaan brengen. Dat gaat er heel anders aan toe dan in Belgie. Je mag gewoon tot in de klas mee met je kindje. Alle kinderen dragen een uniform en in de klas ligt tapijt en het heeft allemaal een rommelige maar gezellige indruk. Er wordt ook meer verwacht van de ouders hier. Zo moest Caroline deze namiddag oa gaan helpen tijdens de computerles.

Wij zijn ondertussen naar het National Museum of Australia geweest. Echt alles over Australie kan je er vinden. Vooral het gedeelte over Australie als strafkolonie was interessant. Als je las wat er allemaal strafbaar was in die tijd en voor welke futuliteiten de mensen naar australie gestuurd werden. Voor het stelen van een stukje kant of een haarborstel. In GB kon je zelfs de doodstraf krijgen voor “impersonating een egytian” en “visit France or a country colonised bij france”. Die engelsen toch! Ik was enkel een beetje teleurgesteld dat de negatieve kant tijdens de kolonisatie zo weinig aan bod kwam , nl. het uitmoorden van 1000den aboriginals, aboriginal kinderen weghalen om ze te “assimileren” in de westerse beschaving, etc.. Het is hier blijkbaar nog steeds een gevoelig onderwerp. Een voorbeeld van zo’n tragisch aboriginal verhaal:
Bij de aboriginals in de buurt van Alice Springs leefde een kunstenaar Albert Namatjira. Kenmerkend voor zijn werk waren de witte gumtrees die altijd in zijn werk voorkwamen. Op een gegeven moment wou de koningin deze man ontmoeten. Maar de aboriginals waren toen nog geen erkende staatburgers maar werden aangschouwd als savages, wilden. En het kon toch niet een wilde op audientie kwam bij de koningin. Dus werd Albert Namatjira de eerste aboriginal die het staatsburgschap kreeg en hij is dus op bezoek gegaan bij de queen. Nu was het in die tijd zo, dat de savages, aboriginals, geen alcohol mochten kopen. Maar Albert, met zijn pas gewonnen staatsburgersschap mocht dit vanaf nu wel. Dus kocht hij bier. In de stam van Albert echter, was er een gebruik dat “Ngapertji Ngapertji” heet. “What’s mine is yours”. Dus de familie en vrienden van Albert kwamen gewoon bier halen bij hem. Uiteraard was dit strafbaar en Albert heeft vrijwel de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten. Typisch verhaal over 2 botsende culturen.