Eigenlijk waren we van plan om in het national park Dharung te camperen op de Mill Creek Camping. Na een paar uur zoeken hadden we de plek eindelijk gevonden en toen we daar aankwamen bleek dat we daar moederziel alleen waren. ‘t zag er ook niet echt super gezellig uit. enkel een bushtoilet en voor de rest was er niets. Omdat je op zulke campings altijd iets moet betalen, zo’n 5$ pp ongeveer, gingen we kijken aan het infobord om te zien waar we die moesten doneren. Het infobord was van plexiglas met daarachter de info. Dus ik kijken naar het blad met de reserveringen. Er stond niemand op voor die nacht. Naast het blad met reserveringen stond achter het plexiglas een spin op display zo groot als mijn hand. Een huntsman spider. Griezelig, brrr. Ik hang daar bijna met mijn neus tegen dat plexiglas om het beesje van dichtbij te bestuderen, beweegt dat ding toch nie zeker! Was dat effe verschietachtig zeg! Mijn knie-en knikten ervan! En mijn goesting om daar te camperen was helemaal over. Ik zag ze ’s nachts al in onze tent kruipen! Stel dat je gebeten wordt? Er is daar geen netwerk dus je kan niemand bellen voor hulp. Maar het binnenland van New South Wales ligt ook niet echt bezaait met motels, dus waar naartoe? Gelukkig stond er in de Lonely Planet gids een pub, the Wisemans Ferry Inn, in Wisemans Ferry, die “decent” rooms had. Daar aangekomen moet ik de Planet gelijk geven. “good” rooms zou een overstatement geweest zijn. Het interieur was zo oud als Methusalem met in het piepkleine badkamertje nog een zware porceleinen wasbak en ook de haakjes tegen de muur en de WC-rol houder waren van dat ouwerwets porcelein. Maar toegegeven.. ze hadden hun best gedaan om het aangenaam te maken. Er lagen kunstig gevouwen handdoeken op het bed met een zeepje erop en het WC-papier was in een puntje gevouwen. Zoals elke typische australische pub bleek ook deze van alles voorzien te zijn. Een bar, poolroom, een restaurant waar je goe kon eten en natuurlijk een gokruimte met een hoop pokies, de australische tegenhanger van de gokautomaten. De wonderen zijn de wereld nog niet uit want ik mocht van Gert welgeteld voor 1$ (jaja, je leest het goed) op de pokies spelen! Telkens als we een casino of gokgelegenheid tegenkomen, vraag ik nl altijd aan Gert of ik een gokje mag wagen, maar volgens hem heb ik het profiel van een gokverslaafde. Snap echt niet waar ie het haalt, maar ik krijg dus nooit geld van hem om te gokken. Het enige wat ik wel mag is naar de paarderennen. Maar zelfs dan is ie altijd super aandachtig. Volgens mij denkt ie dat ik, als ie niet kijkt, ons hele spaargeld inzet! Mijn 1$ heeft me toch zo’n 5 minuten plezier gegeven. Snapte niks van het spel maar als ik op een van de flikkerende knopjes drukte had ik ineens 0,10$ gewonnen. Waaw!