Ik heb me weer laten vangen hee. Toen we naar Manly Beach gingen om wat naar de coole surfer-dudes te kijken, stond er zo’n lekker windje en het was niet te warm dus zijn we een paar uur blijven zitten op het strand. Had ik niet moeten doen. Door dat er zoveel wind stond voel je natuurlijk niet dat je aan het verbranden bent. Na 2 uur waren we allebei zo rood als een pioen! Dat overkomt me nu eens elke keer. Voor de rest zijn we aan het profiteren van onze laatste dagen in Australie. Gisteren hebben we een tour van het Opera House gedaan, vandaag hebben we wat rondgehangen in Darling Harbour, naar het Wildlife Centre geweest… dat soort dingen. Der is natuurlijk veel meer te zien hier maar die dingen hebben we tijdens onze vorige vakanties al zo vaak gedaan dus konden we nu gewoon lekker luieren. Gert amuseert zich ’s avonds met koken voor de hele familie Raffo. Vond het wel schattig toen Christie en Nathan zich installeerden op het aanrecht tegenover gert (denk dat ze 4 en 8 zijn of zo) en met zijn tweetjes gebiologeerd zaten te kijken hoe Gert aant koken was. ‘t Zijn wel lieverds hoor… heel behulpzaam en altijd goedgemutst. Gisteren heeft Gert voor de hele bende beerstew gemaakt met frieten. Of gewoon in het vlaams: friet stoofvlees. Vonden ze heerlijk! Ze kunnen maar niet geloven dat we dit in Belgie gewoon op elke hoek van de straat kunnen kopen in een frituur. Ik vroeg of ze ook graag mayonaise bij hun frieten hadden, maar dat was ze net iets te avontuurlijk.  ;-p Morgen is onze laatste dag hier en dan gaan we er nog eens een lap op geven. Wayne kookt dan een stuk beef van 5 kg op de BBQ en Gert zijn zus Caroline en de rest van de familie komen nog effe goeiedag zeggen. Dat zal nog eens een echte Aussie-avond worden. Hopenlijk kan ik morgen Dan en Joshua eens aan het werk zijn met surfen. Blijkbaar zijn ze goed genoeg om mee te doen aan wedstrijden. En dan ist schluss! Inpakken en wegwezen en terug naar het kille vaderland! Ik weet niet of ik nog tijd heb voor een post… misschien nog wat foto’s en that’s it! Leuk dat jullie allemaal met zoveel interesse meegevolgd hebben. Ik zag net dat ik al aan 920 hits zat dus ik zal de 1000 nog wel halen.

Groetjes aan iedereen en tot in Belgie.

Wendy en Gert.

Eindelijk! terug in onze favoriete stad! Jammer genoeg ook meteen onze laatste bestemming. Nadat we onze koffers hebben afgezet bij Wayne en Louise(straks meer daarover) zijn we onze auto gaan inleveren. 4020km hadden we in totaal afgelegd. Kan al tellen, nie? Maar toen moesten we nog terug geraken van aan de luchthaven tot in Brookvale, helemaal aan de andere kant van de stad. Dus eerst een taxi genomen naar Mascotte station. Komen we daar en wat blijkt? Station out of order. Dus een half uur gewacht op de replacement bus naar Central Station. Van Central de trein genomen naar Circular Quay om van daaruit de ferry naar Manly te nemen. Ferry valt just in panne als we daar aankomen. Weer een replacement bus, weer een half uur wachten. Van Manly warf de bus genomen naar Warringah Mall en vandaar uit nog een kwartier te voet naar Louise en Waynes. Was me dat het tripje wel! Al maar goed dat we het openbaar vervoer hier op ons duimpje kennen. Zoals ik eerder al zei, logeren we hier bij Louise en Wayne(Louise is de schoonzus van Gerts zus Caroline). Twee super toffe mensen met 5 kinderen: Dan, Joshua, Ben, Nathan en Christie. Een typisch aussie familie. De jongens zijn allemaal van die surferdudes. Echt plezant om ze bezig te zien. Vandaag zijn we naar Sydney stad geweest met de Manly Ferry. Deze keer werkte ie wel gelukkig. Gert en ik zijn hier nu al zo vaak geweest, alles samen al zo’n 3 maanden denk ik, maar als ik het opera house en de imposante harbor bridge in zicht krijg, dan ben ik nog steeds onder de indruk. Vooral de brug blijft indrukwekkend om te zien en is ook heel nadrukkelijk aanwezig de skyline. Natuurlijk zijn we de camera vergeten, maar eerlijk gezegd heb ik al wel 50 foto’s van de brug en het operahouse dus voor mij hoeft het niet echt meer. Daarna zijn we gaan wandelen in the rocks. Tip als je lekker wil eten of ’s avonds iets wil gaan drinken: Jacksons on George ligt vlak aan the Rocks en heeft al 6 jaar na elkaar een award voor beste casual dining restaurant gewonnen. Tof etablissement. ’s avonds hebben we, allee ttz, heeft Gert wienerschnitzel gemaakt met rostkartofflen voor de hele bende. Vonden ze heerlijk! En daarna zijn we naar een waterpolo match gaan kijken van oudste zoon Dan. De allereerste in mijn leven. Plezant! Hier zijn de zwembaden al vanaf ’s morgens 5u30 open, dus je kan hier voor je gaat werken al gaan zwemmen. Ik snap niet waarom ze dit in Belgie niet doen. En eindelijk, eindelijk kon ik nog eens op mijn blog gaan kijken! Trouwens, ik heb een zeer onverwachte toffe reactie gehad op mijn post over de whitsundays. Als je gaat kijken, helemaal onderaan de pagina, naar previouse posts en dan naar Whitsundays kan je hem lezen. Echt tof!

2 dagen met verschrikkelijke hoofdpijn in bed gelegen. Het leek wel migraine! Ben naar de dokter geweest voor onderzoek, en toen bleek het volgens haar een “spring infection” te zijn wat het ook mag zijn. Onder tussen dat ik in bed lag, zijn Gert, Edmund en Caroline en Jos iets gaan drinken in het Belgian Beer Cafe samen met een andere Belg Stephan. Nou…. dat was me het nachtje wel! Gert had er een duivelse nacht van gemaakt. Hij was begonnen met 2 Duvels, daarna een Lucifer, een Judas, ne Kwak en daarna zijn ze nog naar de Irish pub geweest. (kwestie van nie te nationalistisch over te komen). Ik denk dat Gert de dag daarna bijna zoveel hoofdpijn had als ik…

Na 2 dagen ziek te zijn, was ik eindelijk genoeg terug op krachten om een bezoek te doen aan het War Memorial. Ik dacht dat het enkel het graf van de onbekende soldaat zou zijn en de namen van al de gesneuvelden maar amai! daar zat nog een heel museum achter verborgen. Er was een gratis rondleiding die, net iets te lang duurde en vooral ging over Gallipoli, waar de Australiers zware verliezen hebben geleden maar toch wel leerrijk. Onze gids dacht wel dat Flanders voor een stuk in frankrijk lag, dus dat hebben we maar effe rechtgezet. Sjiek.. denk dat we er toch wel een volledige namiddag hebben gespendeerd.

Eindelijk waren we in Canberra. Na 14 dagen uit je koffer leven, deed het eens goed om uit te pakken. En om familie terug te zien natuurlijk. Hanne en Nell (de 2 dochters van Caroline) waren zo lief om hun kamer aan ons af te staan tijdens ons verblijf. Dus sliepen we ’s avonds in aparte bedden met daarop donsdekens met prinsessenlakens van Disney. Gert was er helemaal weg van! Hij kon niet wachten om eronder te kruipen!

’s morgens zijn we dan Hanne en Nell naar school gaan brengen. Dat gaat er heel anders aan toe dan in Belgie. Je mag gewoon tot in de klas mee met je kindje. Alle kinderen dragen een uniform en in de klas ligt tapijt en het heeft allemaal een rommelige maar gezellige indruk. Er wordt ook meer verwacht van de ouders hier. Zo moest Caroline deze namiddag oa gaan helpen tijdens de computerles.

Wij zijn ondertussen naar het National Museum of Australia geweest. Echt alles over Australie kan je er vinden. Vooral het gedeelte over Australie als strafkolonie was interessant. Als je las wat er allemaal strafbaar was in die tijd en voor welke futuliteiten de mensen naar australie gestuurd werden. Voor het stelen van een stukje kant of een haarborstel. In GB kon je zelfs de doodstraf krijgen voor “impersonating een egytian” en “visit France or a country colonised bij france”. Die engelsen toch! Ik was enkel een beetje teleurgesteld dat de negatieve kant tijdens de kolonisatie zo weinig aan bod kwam , nl. het uitmoorden van 1000den aboriginals, aboriginal kinderen weghalen om ze te “assimileren” in de westerse beschaving, etc.. Het is hier blijkbaar nog steeds een gevoelig onderwerp. Een voorbeeld van zo’n tragisch aboriginal verhaal:
Bij de aboriginals in de buurt van Alice Springs leefde een kunstenaar Albert Namatjira. Kenmerkend voor zijn werk waren de witte gumtrees die altijd in zijn werk voorkwamen. Op een gegeven moment wou de koningin deze man ontmoeten. Maar de aboriginals waren toen nog geen erkende staatburgers maar werden aangschouwd als savages, wilden. En het kon toch niet een wilde op audientie kwam bij de koningin. Dus werd Albert Namatjira de eerste aboriginal die het staatsburgschap kreeg en hij is dus op bezoek gegaan bij de queen. Nu was het in die tijd zo, dat de savages, aboriginals, geen alcohol mochten kopen. Maar Albert, met zijn pas gewonnen staatsburgersschap mocht dit vanaf nu wel. Dus kocht hij bier. In de stam van Albert echter, was er een gebruik dat “Ngapertji Ngapertji” heet. “What’s mine is yours”. Dus de familie en vrienden van Albert kwamen gewoon bier halen bij hem. Uiteraard was dit strafbaar en Albert heeft vrijwel de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten. Typisch verhaal over 2 botsende culturen.

Jammer dat ik mijn boek van Bill Bryson, Down Under, niet bijheb anders zou ik hier een quote zetten van wat hij te zeggen had over Cowra. In zijn boek heeft ie het nl. over een 3D display in het visitorcentre over de great escape van de japanse POW die daar gevangen zaten. En inderdaad… het was echt sjiek gedaan! Je komt de ruimte binnen en in een keer zie je een piepklein 3D-figuurtje over de display lopen, zittend op boeken, over brillen heen stappend en leunend op een oude kogel uit die tijd. Echt grappig en leerrijk tegelijk. Toen we aan de dame achter de counter vertelden dat we hierover gelezen hadden in het boek van Bill Bryson, zei ze dat hij hun beste advertiser was. Blijkbaar waren we niet de eerste die om die reden tot daar gereden is. Als je zo lang onderweg bent, is trouwens de minste afleiding opwindend. Net zoals de “big” things die we onderweg zijn tegengekomen. De big pineapple, de big mango, de big prawn. En iedereen stopt natuurlijk om een foto te nemen want na zoveel kilometers rijden, is dat het hoogtepunt van je dag!

Geweldig toch hee… die hoogtepunten onderweg… Dan is je hele dag toch goed!

Eigenlijk waren we van plan om in het national park Dharung te camperen op de Mill Creek Camping. Na een paar uur zoeken hadden we de plek eindelijk gevonden en toen we daar aankwamen bleek dat we daar moederziel alleen waren. ‘t zag er ook niet echt super gezellig uit. enkel een bushtoilet en voor de rest was er niets. Omdat je op zulke campings altijd iets moet betalen, zo’n 5$ pp ongeveer, gingen we kijken aan het infobord om te zien waar we die moesten doneren. Het infobord was van plexiglas met daarachter de info. Dus ik kijken naar het blad met de reserveringen. Er stond niemand op voor die nacht. Naast het blad met reserveringen stond achter het plexiglas een spin op display zo groot als mijn hand. Een huntsman spider. Griezelig, brrr. Ik hang daar bijna met mijn neus tegen dat plexiglas om het beesje van dichtbij te bestuderen, beweegt dat ding toch nie zeker! Was dat effe verschietachtig zeg! Mijn knie-en knikten ervan! En mijn goesting om daar te camperen was helemaal over. Ik zag ze ’s nachts al in onze tent kruipen! Stel dat je gebeten wordt? Er is daar geen netwerk dus je kan niemand bellen voor hulp. Maar het binnenland van New South Wales ligt ook niet echt bezaait met motels, dus waar naartoe? Gelukkig stond er in de Lonely Planet gids een pub, the Wisemans Ferry Inn, in Wisemans Ferry, die “decent” rooms had. Daar aangekomen moet ik de Planet gelijk geven. “good” rooms zou een overstatement geweest zijn. Het interieur was zo oud als Methusalem met in het piepkleine badkamertje nog een zware porceleinen wasbak en ook de haakjes tegen de muur en de WC-rol houder waren van dat ouwerwets porcelein. Maar toegegeven.. ze hadden hun best gedaan om het aangenaam te maken. Er lagen kunstig gevouwen handdoeken op het bed met een zeepje erop en het WC-papier was in een puntje gevouwen. Zoals elke typische australische pub bleek ook deze van alles voorzien te zijn. Een bar, poolroom, een restaurant waar je goe kon eten en natuurlijk een gokruimte met een hoop pokies, de australische tegenhanger van de gokautomaten. De wonderen zijn de wereld nog niet uit want ik mocht van Gert welgeteld voor 1$ (jaja, je leest het goed) op de pokies spelen! Telkens als we een casino of gokgelegenheid tegenkomen, vraag ik nl altijd aan Gert of ik een gokje mag wagen, maar volgens hem heb ik het profiel van een gokverslaafde. Snap echt niet waar ie het haalt, maar ik krijg dus nooit geld van hem om te gokken. Het enige wat ik wel mag is naar de paarderennen. Maar zelfs dan is ie altijd super aandachtig. Volgens mij denkt ie dat ik, als ie niet kijkt, ons hele spaargeld inzet! Mijn 1$ heeft me toch zo’n 5 minuten plezier gegeven. Snapte niks van het spel maar als ik op een van de flikkerende knopjes drukte had ik ineens 0,10$ gewonnen. Waaw!

Zag net dat ik de post voor die van Port Macquarie was vergeten te publiceren. Das bij deze dus gebeurd. Zeker lezen!

Anyways… nadat we in Port Macquarie nog een strandwandeling hebben gemaakt en naar het Roto-house(een autenthiek huis van eind jaren 1800) en de koala-kliniek zijn gaan kijken, besloten we om richting Canberra te rijden. Maar dan wel via het binnenland om eens iets anders dan kuststadjes te hebben gezien. Dus wij op weg. Twee opmerkelijke nieuwsberichten gehoord op de radio: De US heeft Vegemite verbannen. Voor degenen die niet weten wat vegemite is. Stel je de smaak van een blokske Maggie voor en dat smeren ze hier heel dunnetjes op de boterham. Zoals wij vroeger grootgebracht zijn op boterhammen met hagelslag en choco, krijgen ze hier van kindsaf boterhammen met vegemite. Is een volledige natuurlijk produkt, van groenten gemaakt en schijnt heel gezond te zijn. Verontwaardiging alom dus omdat de US op zo’n typisch aussie produkt een invoerverbod heeft gelegd. Blijkbaar zit er iets in wat door de volksgezondheidorganisaties daar als slecht beschouwd wordt. Dus op de radio was er rechtstreeks verbinding met een aussie die in de US een australian shop had voor de expats daar. Hij vertelde dat ze al veel verontruste telefoontjes hadden gehad van overzeese australiers en dat ie het hele verhaal zo’n 20 keer per dag moest uitleggen. Men begon zelfs al te speculeren hoe men nu in de US aan het goedje moest komen. Men zag de boten met illigale leveringen al midden in de nacht aanmeren in de mist en een heel “onder de toog”-circuit dat zou opgestart worden. Hier in Australie wilden ze beginnen met het verbannen van US-produkten. Jaja… ‘t zijn hier wel nationalisten zunne…
Het tweede verhaal dat opviel was dat van het beroemde racepaard Pharlap. Iemand ooit van gehoord? Het verhaal is verfilmd geweest, ‘t is al effe geleden dat ik ‘m nog eens gezien heb op tv maar het is het beroemste racepaard van Australie. Het zou overleden zijn aan een maagaandoening. Twee jaar geleden is iemand van de univ. van Sydney op het idee gekomen om DNA-onderzoek te doen op de haren van Pharlap. Dus zijn ze in Melbourne waar het paard opgezet staat in een museum, haarstalen gaan halen om te onderzoeken. Nu, na twee jaar, blijkt dus dat het beroemste paard van Australie vergiftigd is met arscenicum. Ja… zo hoor je nog eens wat onderweg…

Heerlijk plaatsje en een fijn motel na onze nachtin de cel.

Het lijkt sterk op Manly nabij Sydney. Plezante mall om te shoppen, heerlijk ontbeten!

Na ons voormiddagje whalewatching wilden we richting Brisbane rijden. Volgens onze GPS zouden we dan rond 17u30 aankomen. Omdat we niet meer het risico wilden nemen om geen slaapplaats te vinden dachten we rond 4u in de namiddag: we zullen de backpackers maar afbellen om te kijken of er plaats is. Alles afgebeld… niks, maar dan ook niks te vinden! Dus dachten, dan stoppen we maar net voor Brisbane in Caloundra en zoeken we daar wel iets. Een paar hostels gebeld…ook nergens plaats. Gelukkig was er in de buurt een visitorscentre open dus wij daar naarbinnen voor info. Toen we vroegen achter accomodatie keken ze ons aan als of we om een klompje goud vroegen. In de hele buurt zat alles vol! Met buurt bedoelden ze van de Sunshine coast tot en met de Gold coast. Heel lager Queensland dus. Zelfs geen campeerplek meer te vinden. Laat het nu toch wel net het weekend zijn van de Indy car races in Surfers Paradise zeker! 250 duizend mensen komen daar naartoe + het was ook nog eens een verlengd weekend voor de schoolkinderen dus een ramp! We leken Jozef en Maria wel. Nergens plaats in de herberg.    Het enige wat ze ons konden bieden was om naast zo’n tankstation te gaan staan en daar te overnachten in de auto. En die begon al erg veel op een stal te lijken.

Omdat het nog maar 17u was en ter hoogte van lower Queensland het hakketuf wegje van highway one nu een autostrade was met 4 rijvakken hebben we maar besloten om door te rijden tot in New South Wales. Teslotte was Brisbane waarschijnlijk super druk de dag erop en zouden we, als we gebleven waren, de nacht erop het zelfde probleem hebben. Dus zijn we verder gereden tot Ballina (want ook Byron Bay, net over de grens zat nog vol met de Indy-fans.) Daar konden we terecht in een YHA. De vrouw die het runde was net een moeder overste. Toen we belden en zeiden dat we rond 21uur zouden aankomen zij ze al “ge moet wel nie denken da je  hier om middernacht nog binnen kan. We hebben hier geen overnight receptie en bel maar als je te laat bent. Op je creditcard zit geen cancellation hoor!” Ok, we waren netjes op tijd daar. Toen kregen we eerst de regels van het klooster te horen. No drinking, no smoking, no drugs. No noise after 10pm. No tv after 10pm (er was een gemeenschappelijke tv-kamer). Onze kamer, nou… volgens mij slapen de gevangenen in Belgie beter als wij die nacht! Een kamer van 2.5m op 3 met een kei hard bed dat we zelf nog moesten opmaken. Er waren enkel kleine ramen om licht binnen te laten maar je kon er niet door kijken. Het deken op het bed zag er maar groezelig uit dus heb ik maar een slaapzak over het laken gelegd. Slaapzakken mocht eigenlijk ook niet, maar moeder overste kon me de pot op. Wat een slechte nacht!